top of page

Od początków ludzkości do tej wojny.


Od początków ludzkości do tej wojny.

Naród żydowski powstał na świecie jako kolejny fundament w systemie ludzkim. Od chwili stworzenia ludzkość składa się z ostrych kontrastów, ciężkich cieni i jasnego światła, płaczu i uśmiechu, gorzkich emocji i słodyczy. Świt cywilizacji ludzkiej. W starożytnym świecie ludzie żyją jak jedno plemię, zbierają się i polują, rozpalają ogniska i wspólnie jedzą, wszyscy są całkiem szczęśliwi, życie jest proste, nie mieszają się z wielkimi ideami i wzniosłymi filozofiami.

 

Stopniowo idylla zaczyna się rozwiewać i zaczyna się podział na grupy. Jedno plemię dzieli się na podplemiona, rodzą się małe narody, każde z nich rozwija własne rytuały i zwyczaje - wyznaczane są granice, zaborcze ręce kładzie się na właścicielach. To ma swój cel. Za rozłamem kryje się potrzeba wzniesienia ludzkości z etapu dobrych dzieci, które siedzą razem przy ognisku, do dorosłych, którzy skaczą wokół niego w tańcu wojennym. W ten sposób, na skutek powolnego wzrostu, rozpoznają tkwiący w nich instynkt i stopniowo rozwiną w nich tęsknotę za innym prawem istnienia. Jednym zdaniem: podnieś


Stworzenie na stopień Stwórcy.


Stworzenie powstało poprzez odwrócenie Stwórcy jako pieczęci i pieczęci. W czasach ludzkiej małości było to niemal niezauważalne i nie do odróżnienia, bo połączenie było możliwe, choć było letnie. Ponieważ że ludzkość istniała według kompromisowego równania „moje moje, twoje twoje”, ludzie nie próbowali sobie odbierać i dlatego mogli wspólnie usiąść przy ognisku. Ale nie czuli się nierozłącznymi częściami jednej duszy, nie znali najwyższego prawa, mojego i twojego, a Bóg jest jeden.


Dlatego instynkt wzrósł i spowodował, że ludzka formuła życia stała się ekstremalna. Z „moje jest moje, twoje jest twoje” zmieniło się w „moje jest moje, a twoje jest moje”. Z dobrych dzieci, które nie porywały, powstali wojownicy, utworzono rządy, ułożono stosy kamieni i wzniesiono mury. Radykalizacja dokonywała się stopniowo, aby ludzkość dostrzegła kontrast pomiędzy swoją formułą a formułą Stwórcy i podjęła świadomą decyzję, że nie chce dalej żyć według swojej formuły.


A jednak takie zrozumienie nie może naturalnie zapaść w serce. Dlatego konieczne było odróżnienie od ludzkości jakiejś grupy ludzi i wlej w ich serca wiedzę o planie stworzenia, aby poznali złe pragnienia, walczyli z nienawiścią, osiągnęli w sercu poziom istnienia jednej osoby


Jeden, a będą siłą pionierską i przykładem dla świata. Zatem w odróżnieniu od innych narodów, które powstały w oparciu o wspólny obszar geograficzny i jego zachowanie lub ekspansję, naród został stworzony na podstawie ideologicznej. Nazywali siebie „Żydami” z języka wyjątkowości, połączenia, a swój naród nazywali „Izraelem”, aby wskazać kierunek prosto do Boga, prosto do Stwórcy w celu realizacji idei stworzenia. Odtąd cała historia ludzkości będzie krążyć wokół nich z coraz większym kontrastem.


Wiele lat później dzieci Izraela wkraczają do Egiptu i stają się niewolnikami, aby poczuć ciężar kontrolującego ich pragnienia w postaci faraona i wykształcić w sobie słabość, aby uciec od niego. Na razie się domyślali że istnieje zbiór wyższych praw i rozumiem co że istnieje nagromadzenie najwyższych praw i zrozumieć, jakie mniej więcej powinny być jego zasady. Jednak po ucieczce u podnóża góry Synaj na pustyni otrzymali jasną listę wskazówek, jak człowiek powinien żyć, aby wznieść się ponad stworzony instynkt i upodobnić się do Stwórcy.


Mocą Tory walczą ze swoim uciskiem i podbijają swoją ziemię, budują w swoich sercach pełne połączenie, a jako jego kopię Świątynię w Jerozolimie. To najszczęśliwszy czas, jaki kiedykolwiek przeżył naród, ale jest on ograniczony. Żydzi osiągnęli spełnienie wielkiej zasady Tory: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, ale więź z innymi narodami jest nadal utrzymywana na mocy prawa panowania ludzkiego. Nie mogą patrzeć na Żydów i mówić: „Och, tak chcemy żyć, zgodnie z najwyższym prawem”. Następnie świątynie zostają zniszczone, więź zostaje zastąpiona nieuzasadnioną nienawiścią, a Żydzi zostają rozproszeni pomiędzy narodami świata.


 

Aby Żydzi przyswoili sobie ideę jednego Boga i zakorzeniło się w nich Jego wielkie prawo „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. W diasporze Żydzi spisali ustną Torę, a księgi przenikają do narodów, które przyjmują od nich wszelkiego rodzaju formy, które czasami są dalekie od ideału judaizmu, ale w jakiś sposób przenika ich idea kochania innych. Tworzą się religie. Na jego twarzy narody mogłyby po prostu wyciągnąć rękę i otrzymać od Żydów dobroć najwyższej idei, ale nie. Żydzi stają się wszędzie znienawidzeni do którego docierają. Są odrzucani i prześladowani. Dlaczego? To bardzo poważne pytanie. Bo zgodnie z ludzką naturą nienawiść wchłania się szybciej i krócej niż dobre relacje. Aby zasady mogły zostać przyswojone przez narody, muszą przejść przez odrzucenie i nienawiść.

 

Nosicielami zasad są Żydzi i dlatego cierpią. Na długich kartach historii dzieją się z nimi straszne rzeczy. Naturalnie, jeśli zostaniesz pokonany, przestajesz wierzyć. Tutaj wręcz przeciwnie, są bici, spalani i nie znikają. Bóg ich trzyma. Z jednej strony zalewa ich nienawiścią, z drugiej strony umacnia ich w wierze. II wojna światowa, zagłada europejskiego żydostwa, ogromna tragedia, która pchnęła do powstania państwa. Jest to odnowiona instrukcja, aby ponownie zbudować Izrael jako duchowe centrum świata.

 
Michael Laitman
Doktor filozofii, profesor ontologii i teorii poznania, jest założycielem i dyrektorem Międzynarodowej Akademii Kabały, Bnei Baruch oraz Instytutu Badań Kabały imienia J. Aszlaga (ARI – Ashlag Research Institute)

21 wyświetleń0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie
bottom of page